Opvoeden doe je door liefde, respect en standvastigheid

Opvoeden doe je door liefde, respect en standvastigheid

Ooit las ik een definitie van opvoeden: ” Opvoeden is zichzelf overbodig maken.”

Het is een omschrijving die alle ruimte laat je er als opvoeder met een jantje – van – leiden vanaf te maken. Geef je nazaten voldoende te eten, te drinken, voldoende kleding, hard ze om stevig van zich af te kunnen bijten en klaar is Kees.

Iedere ouder zal begrijpen dat opvoeden ook inhoudt dat je het kind leert sociaal en liefdevol met anderen om te gaan. Ook moet een kind zich gewaardeerd weten, zodat hij een gezond gevoel van eigenwaarde ontwikkelt, noodzakelijk om een gelukkig en evenwichtig leven te kunnen leiden.

Een kind heeft in de verschillende fases van zijn leven ondersteuning nodig; zo hecht een kind zich en voelt het zich veilig. Daarom is het van groot belang dat ouders zich verdiepen in de ontwikkelingspsychologie van hun kind. Uit ervaringen putten uit eigen jeugd en dat met de nodige zelfreflectie kan een goed startpunt zijn om het kind op te voeden, maar tijden en inzichten veranderen. Zo zal menige ouder niet klakkeloos de opvoedingsmethoden van zijn ouders overnemen en toepassen.

Dat laat onverlet, dat er een aantal basisprincipes zijn die algemeen geldig zijn.

Ouders dienen hun kind respect en eerlijkheid bij te brengen tegenover zichzelf en anderen.

Daartoe behoren zuiver oordeelsvermogen en normbesef bijgebracht te worden.

Wezenlijk voor het opvoedingsproces is kinderen leren omgaan met hun driften en behoeften zoals dat in een beschaafde samenleving betaamt.

Kinderen moet eerbied voor ouderen bijgebracht worden; zij moeten beseffen dat ze niet elkaars gelijken zijn. Als dat uit het oog verloren wordt, valt er niet meer op te voeden: brutaliteit en losbandigheid zijn de gevolgen. Ouders moeten dat respect wel verdienen. Als van kinderen wordt geëist dat ze zich moeten weten te beheersen, moeten ouders zelf het goede voorbeeld geven en niet aan consumptiedwang toegeven.

Het woordje ” leuk” is qua betekenis zo gedevalueerd, dat het voor velen is gaan betekenen:

teugelloos pakken wat je pakken kan om je lusten te bevredigen en wel: onmiddellijk.

Pubers die te vrij worden gelaten, aan wie geen eisen worden gesteld, ontwikkelen geen ruggengraat en leren niet dat discipline – voor velen een beladen woord -  betekent:

controle houden over je lusten en driften, waardoor je ervaart dat je pas dan echt vrij bent.

Ouders moeten de confrontatie durven aangaan, de discussie niet uit de weg gaan over zaken die van wezenlijk belang zijn voor de opgroeiende mens: liefde, seksualiteit, godsdienst, politiek, vrijheid, medemenselijkheid, verantwoordelijkheid.

Eis gehoorzaamheid van het kind op grond van redelijkheid en als het kind te jong is om de eis te begrijpen, dan mag het jengelen en drammen van het kind geen reden zijn te bezwijken voor zijn gedrag; ook dat is een vorm van liefde.

Een standvastige opvoeder is een baken, een garantie dat het kind tot een stevige volwassene uitgroeit en zich verantwoordelijk weet voor de samenleving waarvan het deel uitmaakt.

Zo zal de jongvolwassene het leven als zinvol ervaren en niet afglijden naar een gevoel van zinloosheid, vaak het gevolg van een verwende opvoeding.