MONDIGHEID, TOT WELKE PRIJS?

MONDIGHEID, TOT WELKE PRIJS?

Laatst liep ik met mijn echtgenote naar de ingang van een ziekenhuis. Buiten stonden twee mannen een sigaretje te roken. Ze schuifelden onze kant op; blijkbaar hadden ze behoefte aan een praatje.

“Mooi weer hé,” startte de oudste het gesprek. Hij deed met een verzaligd gezicht nog even een trekje aan zijn reeds half opgebrande sigaret.

Met:“Geniet er maar van, van het mooie weer bedoel ik,” hield ik de conversatie open.” Dat doe ik van beide,” grinnikte hij. “Twee weken geleden heb ik twee bypasses gekregen en ik voel me weer als een jonge god. De dokter adviseerde me met roken te stoppen, maar ja, ik rook al vanaf mijn zestiende.”

Hierbij keek hij me aan met een blik van “de conclusie is dan toch duidelijk?”

“Tja,” riposteerde ik, maar als je door blijft paffen slibt de zaak toch weer dicht zegt mijn boerenverstand.”

“Wie dan leeft,wie dan zorgt,” antwoordde hij luchtig.

De tweede roker wilde ook zijn ei kwijt. “Ik heb een vaatoperatie aan mijn linker been ondergaan,”sprak hij op een toon alsof hij een medaille had verdiend. Ik word er onrustig van als ik stop,  ben niet te genieten . Trouwens, mijn vader heeft ook zijn hele leven gerookt en is er tachtig mee geworden.”

“Heren,”zei mijn vrouw quasi luchtig, als jullie met je sigaret in de wolken zijn…” en ze trok me aan mijn mouw mee naar de draaideur.

We liepen samen naar de polikliniek. Daar zaten vele wachtenden, in de gebruikelijke stilte voor zich uit starend.

“Nou zie en hoor je waardoor de verzekeringspremies de pan uitrijzen,”sprak mijn vrouw verbolgen. Ik verzonk in diep gepeins.

De tijdgeest is nu zo, dat niemand zich iets laat gezeggen, maar m.i. wordt het de hoogste tijd dat die zgn. mondigheid – d.w.z. dat velen een grote mond opzetten zonder gehinderd te worden door enige kennis van zaken,-  aan banden wordt gelegd. Veel patiënten menen hun behandelend arts de wet voor te kunnen schrijven: internet is hierbij hun leidsman.

Zo hoorde ik onlangs een verhaal van een orthopedisch chirurg over een patiënt die pijn had in haar rug en ook tobde met een pijnlijke knie. Ze bleek een overgewicht te hebben van dertig kilogram. Toen de arts haar adviseerde eerst maar eens iets aan haar gewicht te doen, explodeerde ze bijkans.  “Ik wil een second opinion,” brieste ze.

De kosten in de gezondheidszorg zouden drastisch dalen, als artsen het lef zouden hebben niet op elke onredelijke eis in te gaan. Huisartsen zouden niet moeten bezwijken voor een grote mond van hun patiënten.

Dat een patiënt alles in het werk stelt om beter te worden. Is begrijpelijk, maar nutteloze onderzoeken eisen, ondermijnt de gezondheidszorg.

Hoe die zogenaamde mondigheid een halt toe te roepen?

Door mensen in hun portemonnee te pakken. Wie een second opinion wil, betaalt deze zelf. Als na tweede onderzoek blijkt dat de eerste arts een foutieve diagnose heeft gesteld, krijgt de patiënt zijn geld terug, in het andere geval is hij het kwijt.

Patiënten die het advies van hun arts in de wind slaan, zouden extra premie moeten betalen.

Echte mondigheid vereist een kritische houding, ook naar zichzelf.

Plots werd de naam van mijn vrouw afgeroepen. Ik schrok op uit mijn gepeins.